[Verhaal] Megan [het dagboek van Megan]

Voor alle creatieve uitingen van tekenen tot aan video's, van schilderen tot aan poëzie. Laat je creatieve uitingen zien en krijg inspiratie van wat anderen delen!

Op zoek naar contests of andere AVO activiteiten? Check Community Activities!

Moderator: Fran

Post Reply
User avatar
Tessa
Haiku writer
Haiku writer
Posts: 154
Joined: Fri 07 Aug 2009, 16:52
Contact:

[Verhaal] Megan [het dagboek van Megan]

Post by Tessa » Fri 24 Dec 2010, 19:55

Inleiding

Ze liep door de gang. Het was pauze, dus ze was op weg naar buiten.
De meeste meisjes zaten in de kantine, maar daar zat zij nooit.
Zij was liever buiten, en dan keken zij en een vriendin naar de jongens die voetbalden. Tot ze weer naar binnen moesten, voor de volgende les. Ze vond er nooit zoveel aan. Voetbal. Maar haar vriendin vond het geweldig en die had een oogje op één van de jongens.
Het was koud en het motregende, maar alles beter dan in de kantine zitten.
Ze ging samen met haar vriendin op een muurtje zitten en keek op haar horloge. Ze hadden nog twintig minuten.
De jongen die haar vriendin zo leuk vond, kwam op hen afrennen. Zij keek haar vriendin aan.
Vervolgens zei ze dat ze alvast naar binnen ging, omdat ze bang was te laat te komen.

Overal mensen. Mensen die eten. Ik mag niet toegeven, ik ben sterk. Ik ben beter dan al die mensen.
Ik moet sterk zijn en sterk blijven. Er mag best nog wat af.


Ze ging voor het lokaal zitten en deed oordopjes in.
Ze hadden wiskunde. Zij haatte wiskunde. Ze kon wel rekenen, maar alleen als het moest.
Ze sloot haar ogen en luisterde naar haar lievelingsnummer.
Dit nummer kon ze altijd wel horen, zo mooi vond ze het.

Sophie cannot finish her dinner.
Says she’s eating too much.
Sophie’s trying, to make herself thinner.
To be like all the other girls.


Ze opende haar ogen en liep naar de toiletten om een fles water bij te vullen.
Toen ze terugkwam stond haar vriendin ook voor het lokaal.
Ze was opgewonden en vertelde dat hij haar gevraagd had om te komen kijken bij zijn volgende voetbalwedstrijd. Zij lachte.
Zoiets had zij nooit, meestal negeerden jongens haar.
De deur van het lokaal ging open en ze liepen naar binnen.

Duizelig. Negeren, alleen maar negeren. Je weet wat je moet doen om te zorgen dat het stopt. Nee! Hou op! Ik ben sterk.
Ik ga niet dood van een beetje duizeligheid. Ik ga door.


Ze ging in het lokaal zitten. Ze kon zich niet op haar wiskundesommen concentreren en dacht na. Er werd over haar geroddeld… ze wist het gewoon. Waarom kon nou niemand aardig tegen haar doen?

Tranen lopen over mijn wangen. Alles is teveel.
Waarom ben ik niet gewoon normaal, zoals alle anderen?
Ik ben zo duizelig. Zo zwak. Zo lelijk. Ik moet sterk zijn.
Maar het is zo moeilijk… Gil ik nou? Ik… alles wordt zwart.


Carpe Diem

User avatar
Tessa
Haiku writer
Haiku writer
Posts: 154
Joined: Fri 07 Aug 2009, 16:52
Contact:

Re: Megan [het dagboek van Megan]

Post by Tessa » Fri 24 Dec 2010, 19:56

1 januari

Stay Strong. Be Strong.

Lief dagboek,

Vandaag is de eerste dag van het nieuwe jaar. Perfect om opnieuw te beginnen. Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Nu horen er voornemens te komen, maar ik geloof niet dat ik die heb. Dat is zo cliché. Ik kan alleen maar hopen dat dit jaar een beter jaar wordt. Ik kan het wel, dat weet ik zeker, maar ik moet de zelfdiscipline opbrengen en het vasthouden. In ieder geval, laat ik vertellen over oud & nieuw.

Mijn vader had natuurlijk oliebollen en appelflappen gekocht. Ik voelde me niet lekker, dus ik heb de hele avond niets gehad. Nee, dat is niet waar. Ik zei tegen mijn vader dat ik me niet lekker voelde, zodat ik niet hoefde te eten. Ik had gewoonweg geen honger. Ik was vooral in mezelf gekeerd, denkend aan het jaar dat voorbij is gegaan. Het was niet een bijzonder jaar. Ik heb niet veel uitgevoerd, waardoor ik nu op blijven zitten sta, en er zijn een aantal dingen gebeurd waardoor mijn humeur vaak heel erg slecht was. Laat ik er maar niet op ingaan, dit is immers een nieuwe start. Die moet je niet bederven met slechte ervaringen van vorig jaar.

Ik bedenk me net, dat jij niks van mij weet. Laat ik mezelf voorstellen, Ik ben Megan, 15 jaar en ik zit in de derde klas van het gymnasium. Ik woon bij mijn vader, samen met mijn zusje. Mijn vader is een beetje… vreemd. En dat is nog zacht uitgedrukt. Hij is heel vrij, dus ik mag hem William noemen. Dat doe ik dan ook vaak. Waar mijn moeder is weet ik niet, maar William zegt dat ze behoefte heeft om te reizen en ver weg te zijn, maar dat dat niet betekent dat ze niet van mij houdt. Ik weet het zonet nog niet. Ik slaap in het bed waar zij vroeger altijd in sliep. Het is een heel mooi hemelbed en beslaat bijna mijn hele kamer, maar ik vind het niet erg. We hebben ook een kat. Hij is helemaal zwart en is er al zolang ik mij kan herinneren. Het is mijn taak om hem eten te geven, maar dat vergeet ik wel eens. Dan komt Sam miauwend naar me toe en kijkt hij me met smekende oogjes aan. Gelukkig gebeurt het niet heel vaak. Ik luister ook graag muziek en ik zou eigenlijk naar de sportschool moeten om te fitnessen.

Ik ben verliefd op een jongen van mijn school, Jason. Hij is 16, zit een klas hoger en is heel erg artistiek. Natuurlijk ook ontzettend onbereikbaar. Maar hij is zo lekker! We hebben een keer heel gezellig gepraat, maar als ik hem tegenkom op de gang negeert hij me. Zelfs als hij me ziet. Ach, ik kan er toch niets aan veranderen.

Laat ik maar eens stoppen met schrijven, ik denk dat ik ga slapen. Maandag moet ik weer naar school. Ben benieuwd wat iedereen in de vakantie gedaan heeft.

Kus, Megan


Carpe Diem

User avatar
Tessa
Haiku writer
Haiku writer
Posts: 154
Joined: Fri 07 Aug 2009, 16:52
Contact:

Re: Megan [het dagboek van Megan]

Post by Tessa » Fri 24 Dec 2010, 19:57

4 februari

C'est la vie.

Lief dagboek,

Ik weet het, ik schrijf niet vaak, maar het is beter dan niets. Bovendien, heel veel saaie stukken over mijn dagelijks leven is minder leuk dan een paar leuke stukjes, toch?
Vandaag ben ik weer naar school geweest. Iedereen was druk met zichzelf en hun geweldige vakanties. Ze hebben nog niets gemerkt en dat is heel erg logisch. Ik heb vrolijk meegedaan, hoewel ik niet heel veel te vertellen had over mijn vakantie. Ik was toch wel blij dat ik de klas weer zag, want ik had ze best gemist. We hadden alleen niet echt leuke vakken, maar Rose maakte dat weer goed! Onder Duits hebben we gezellig bijgekletst. Mevrouw de Boer vond het alleen niet zo leuk, geloof ik.

Ik kwam Jason vandaag tegen in de gang. We hebben niet veel gezegd... Alleen maar hoi. Daarstraks zat ik op MSN en toen was hij ook online. Het rare is, dat we op MSN heel erg leuk tegen elkaar doen. Ik durf hem dan te plagen en zo, terwijl ik op de gang niet eens een gesprek met hem durf aan te gaan! Het wordt tijd dat ik me daar eens overheen ga zetten. SuperM(eg)an!

Emily had vandaag een donut mee naar school. Hij zag er lekker uit, lekkerder dan mijn broodje kaas. Maar ach, daar kon ik niks aan veranderen, dus ik heb mijn broodje kaas opgegeten. En zij haar donut. Alex zag dat en moest er nátuurlijk weer even een opmerking over maken: “Goh Megan, er loopt kwijl langs je gezicht. Misschien moet je ook een stukje donut vragen!” Alex is een jongen bij mij uit de klas en ik vind hem helemaal niet aardig. Hij is hartstikke irritant en beledigt me altijd. Echt altijd!

Ik heb besloten dat ik wat aan mijn conditie ga doen. Ik ga… “ de spanning stijgt. Het publiek houdt van spanning hun adem in, wat zal er gaan gebeuren, wat zal ze gaan zeggen?” Ik ga hardlopen! Hoewel shoppen op zich ook al een sport is, is hardlopen toch net iets echter. (Nee, ik discussieer hier met niemand over, zelfs niet met jou, dagboek. Jij bent tenslotte van papier en je weet niet hoe vermoeiend het is om de hele dag te shoppen!) Van hardlopen schijn je trouwens ook erg vrolijk te worden. Ik moet nog maar zien.

Er gaat vanavond nog Grieks, Latijn, Frans en aardrijkskunde gemaakt worden! Dus het lijkt me verstandig dat ik nu ophoud je te vervelen over mijn totaal-normale-schooldag en aan het werk te gaan! Ik beloof je dat je nog wel meer hoort over Emily, Jason en Alex.

Liefs, Megan

P.s. I love you!
P.p.s. Nee hoor, dat is een grapje. Hoe kun je nou van een dagboek houden?
p.p.p.s. Ik probeer alleen maar te zeggen, dat dit de film is die ik dit weekend gezien heb
p.p.p.p.s. En hij was hartstikke leuk!


Carpe Diem

User avatar
Tessa
Haiku writer
Haiku writer
Posts: 154
Joined: Fri 07 Aug 2009, 16:52
Contact:

Re: Megan [het dagboek van Megan]

Post by Tessa » Fri 24 Dec 2010, 19:57

7 maart

Tuesday’s gone with the wind.

Lief dagboek,

Vanochtend zat ik met mijn zusje aan tafel, en toen zei ze: “Ik zou willen dat het altijd maandag en dinsdag was!” Ik verslikte me in mijn thee en mijn zusje keek me niet-begrijpend aan. Ik vroeg haar waarom ze dat in godsnaam wou. Ik heb een hekel aan de maandag en de dinsdag. Op maandag is de week net begonnen, je bent nog niet gewend aan het vroeg opstaan en alles gaat langzaam. Op dinsdag heb je dan nog een kater van de maandag, dus de dinsdag is ook niet echt leuk. Op woensdag leef je dan op, omdat je toch al op de helft van de week bent en op donderdag moet je jezelf echt pushen om aan je huiswerk te beginnen. Je hebt zin in de vrijdag en het weekend, maar geen zin om nog ‘even’ huiswerk voor de vrijdag te maken. Vooral voor wiskunde. Wiskunde is veel en ik heb er niet altijd zin in. Geef mij dan maar talen, die zijn logischer en er zijn vaak veel minder mogelijkheden dan bij wiskunde. Maar daar had ik het niet over.

Goed, ik vroeg dus aan mijn zusje waarom ze de maandag en de dinsdag zo leuk vond. Haar antwoord was dat ze het op maandag zo gezellig vond dat opa en oma op haar pasten en op de dinsdag ging ze zwemmen. Dat wou ze wel elke dag. Ik keek haar even vol walging aan (zusje keek heel onschuldig: “Wat nou?”) en ging toen maar eens naar school.

Daar leek weer eens geen einde aan te komen. Geen Jason te bekennen en Emily was ook al ziek. Maar ik sleepte mezelf door de les heen! Ik werd nog wel even een beetje duizelig, maar toen ik wat water had gedronken ging dat ook weer over. Na vier uur waren we eindelijk uit en ging ik chagrijnig naar huis. Daar werd het ook al niet beter van. William begon te zeuren. Of ik wel genoeg at de laatste tijd, of me niet iets dwarszat, of ik er met hem over wou praten en dat hij best snapte dat ik af en toe behoefte aan een moeder had. Nadat hij dat laatste had gezegd, schreeuwde ik dat ik absoluut geen moeder nodig heb en dat hij z’n mond moet houden. Daarna ben ik naar mijn kamer gerend en heb ik de computer aangezet. Er waren geen mensen online waarmee ik een normaal gesprek mee zou kunnen voeren, dus ik zette mijn MSN op de status afwezig en begon mijn huiswerk te maken. Voor een half uurtje dan, want daarna heb ik jou gepakt en ben ik gaan schrijven…

Misschien lucht het wel op, schrijven. Misschien is het ook wel eens goed voor mij en heeft William gelijk. Over dat ik een moeder nodig heb. Wie weet.

Liefs, Megan


Carpe Diem

User avatar
Tessa
Haiku writer
Haiku writer
Posts: 154
Joined: Fri 07 Aug 2009, 16:52
Contact:

Re: Megan [het dagboek van Megan]

Post by Tessa » Fri 24 Dec 2010, 19:57

22 april

Ne me quitte pas.

Hallo daar!

Later ga ik in New York wonen. Ik drink martini’s, word voor alle feestjes uitgenodigd en iedereen kent me als überhipste meisje van New York! In het weekend ga ik, net als Audrey Hepburn, ’s ochtends op Fifth Avenue staan met een broodje, voor de etalage van Tiffany’s. Daarna ga ik shoppen, spreek ik af met vrienden om een rondje te joggen in Central Park, want ja, we moeten wel letten op hoe we eruit zien. ’s Avonds gaan we uit, en ik trek de meeste aandacht van iedereen, want ik heb de mooiste kleding aan. Door de week heb ik een baantje bij een modetijdschrift, en mag ik tijdens de fashion week alle ontwerpers interviewen. Ik ben de rijkste, slimste, mooiste en de dunste.

Ach… We weten toch allemaal dat dát er niet inzit. Ik blijf eeuwig in Nederland, omdat ik niet de rijkste, slimste, mooiste en dunste ben. Ik ga studeren, krijg een vriendje, die uiteindelijk mijn man wordt en samen krijgen we twee kinderen. Een jongen en een meisje. We hebben allebei een baan, dus de kinderen krijgen een au pair. Drie keer per week gaan we naar de sportschool en we hebben ook een geweldig sociaal leven. Alles is gelukkig en we zijn blij dat we niet in New York zijn en wilde dingen doen, zoals martini’s drinken en ontbijten voor Tiffany’s.

Dat is toch zeker de droom van bijna elk meisje. Trouwen, kindjes krijgen. Ik zie dat niet zo zitten. Het eerste toekomstplan en het tweede verschillen niet zo veel van elkaar. Er goed uitzien, slim zijn, rijk. Er is alleen één groot verschil. Het eerste is spannend en onvoorspelbaar. Het maakt je cool. Het tweede is saai en standaard. Het maakt je… zoals iedereen op de wereld. En wat heeft het voor nut als je niks gezien hebt van de wereld? Je bent niet in het Louvre geweest, hebt geen Griekse yoghurt gegeten op heerlijk geurende eilanden, die wemelen van de oude tempels, je bent niet in de harten van de mode geweest en hebt nog nooit wat van de Japanse cultuur gezien. Bijvoorbeeld. Dat is toch saai? Kindjes komen later wel. Eerst feesten en iets van de wereld zien.

Sommigen zouden zeggen dat mensen die voor het eerste toekomstplan kiezen last hebben van bindingsangst. Ik bind me liever niet, dat is waar. Daar komen alleen maar problemen van. Op een gegeven moment wil je dat hij (of zij) nooit meer bij je weggaat, maar dan gebeurt het toch, en dan is je leven aan diggelen. En als dat gebeurt, kun je maar beter wat levenservaring hebben.

Xoxo Megan


Carpe Diem

User avatar
Tessa
Haiku writer
Haiku writer
Posts: 154
Joined: Fri 07 Aug 2009, 16:52
Contact:

Re: Megan [het dagboek van Megan]

Post by Tessa » Fri 24 Dec 2010, 19:58

In mei zit ook het verhaal 'daar ging ze' verwerkt.

12 mei

Dance the night away.

Lief dagboek,

Je raadt nooit wat er gebeurt is! Ik liep vandaag naar mijn kluisje en toen lag er ineens een brief in! Op de envelop stond: “Voor jou… Ik had inspiratie, en terwijl ik dit schreef moest ik aan jou denken.. Kusje.” Ik had geen idee van wie het was, en wat het precies was. Het was een verhaal.

Daar ging ze. Ze was zo mooi. Ze deed het geweldig. Hoe ze danste… Ik had moeite om me te concentreren. Links, rechts, draaien. Haar jurk wervelde om haar heen. De jurk stond haar prachtig. Nee, niet aan denken. Dansen. Links, rechts, rechts, midden, doordansen, haar laten draaien. We hadden even oogcontact en mijn hart stond bijna stil. Shit… Hoofd naar rechts, links, rechts, met mijn rechterhand op haar rug, steviger tegen me aandrukken, stap, stap, draaien.

Concentreren. Ze had haar lippen rood gestift. Dat was alleen iets dat zij kon doen. Bij andere meisjes zou het verschrikkelijk staan, ouderwets misschien zelfs. Maar haar stond het geweldig. Haar lippen. Ik had zin om haar te zoenen. Wacht.. Rechterdraai, linkerdraai, hand anders vasthouden, haar laten draaien. Loslaten, haar laten wegdansen.

Ze gaf me een knipoog. Ik begon te blozen. Ze kwam terugdansen. Ik kon nauwelijks meer nadenken. Wat was de volgende stap? Oh ja. Vastpakken, links, links, rechts, links, links, loslaten. Draaien. Weer draaien. Elkaar vastpakken. De hele routine opnieuw. We dansten de sterren van de hemel. Mijn mond werd droog. Ik dacht koortsachtig na. Ik probeerde goed te leiden. Ze ging wat dichter bij me staan en fluisterde iets. Ik kon het niet verstaan. Inmiddels zweette ik behoorlijk. "Relax, laat het op je afkomen".

Ze danste weer van me weg. Dit keer geen knipoog. Ze kwam terug en ik bereidde me voor op de volgende passen. Ze begon iets volkomen anders te dansen. Ik stond daar en wist niet wat te doen. Toen pakte ik haar vast en improviseerde mee. We dansten… ECHT dansen. Met gevoel. Niet nadenken over de passen. Gewoon dansen.

Onze hoofden kwamen steeds dichter naar elkaar toe. Ik zoende haar. Ze zoende terug. Gejoel om ons heen. Het kon me niet schelen. We dansten en de vonken vlogen er vanaf. Het was magisch. De lucht leek te knetteren. Alleen wij bestonden nog. Wij en de dans. De omstanders vervaagden. Er was niemand meer. Alleen zij. Ze danste geweldig.

De muziek stopte. Wij stopten met dansen. Ik keek haar aan. Ze keek terug zoals alleen zij kon kijken: verlegen, maar toch een beetje ondeugend. De lichten, die altijd gedempt waren als we dansten, gingen feller schijnen. Er was pauze. Ik liet haar met tegenzin los. Ze keek me aan. Ik keek terug. Ze beet op haar lip. Haar roodgestifte lippen. Ik wou ze opnieuw zoenen. Ik pakte haar hand en nam haar mee.

We gingen door een deur. Ik deed de deur dicht en trok haar tegen me aan. Ik gaf haar een kus en hield mijn ogen open, want ik wou haar reactie zien. Ze kreunde, zoende me terug en haar ogen zonken dicht. Na een minuut of vijf stopten we.

We moesten terug. De pauze was bijna afgelopen. Ik ging snel terug naar de zaal. Zij schoot de toiletten in, om een minuut later weer terug te komen. De leraar mompelde nog iets over de choreografie verpesten. We lachten, en begonnen te dansen. Daar ging ze. Daar gingen we.

Aan de ene kant vond ik dit nogal raar… Maar toch ook wel romantisch! Wie zou het geweest kunnen zijn? Het is niet alsof iemand mij leuk vindt… Jason heb ik inmiddels opgegeven, we zijn al zoveel maanden verder… We zijn nog wel vrienden, maar daar houdt het wel mee op. Trouwens… Ik héb niet eens lippenstift! Toch vind ik het mooi geschreven. Ik ben echt benieuwd wie dat heeft geschreven en in mijn kluisje heeft gestopt. Misschien was het wel het verkeerde kluisje.

Tot schrijfs! (Oké, dat klinkt nogal ouderwets… maar ‘doei’ is zo standaard!)

Megan


Carpe Diem

User avatar
Tessa
Haiku writer
Haiku writer
Posts: 154
Joined: Fri 07 Aug 2009, 16:52
Contact:

Re: Megan [het dagboek van Megan]

Post by Tessa » Fri 24 Dec 2010, 19:58

14 juni

Letkiss, that’s the name of the dance.

Vorige week had ik een feestje van Emily. Ze was jarig geweest en ze is best populair, dus ze had veel mensen uitgenodigd. Tegen de mensen die ze had uitgenodigd, had ze ook nog gezegd dat hun vrienden ook mochten komen. Haar ouders waren er niet en er waren heel veel mensen. Je raadt nooit wie er ook was. Of misschien toch wel. Jason! Ik was helemaal in paniek natuurlijk, want tja. We waren op hetzelfde feestje! Ik rende gelijk naar Emily, de vriendin die het feestje gaf, en ze gaf toe dat ze hem had uitgenodigd. Ik zei eerder, dat ik het had opgegeven met Jason, maar ik vind hem nog wel erg leuk! Toen kwam Superm(eg)an in me naar boven. Ik dacht: Wat kan het schelen. Ik ga met hem praten.

Het komt er op neer… dat we hebben gedanst. En… ehm… gezoend. Ja, je hoort het goed! Gezoend, ik, met Jason! Het was zo romantisch! Ik weet alleen niet of hij me zoende, omdat hij zegmaar gewoon wou zoenen, of dat hij zoende omdat hij me echt leuk vindt…
Wat een ramp! Nu ben ik nog veel verwarder! Maar hij zoent wel goed.

Gisteren ben ik flauwgevallen in de klas. Heel erg gênant en heel erg verschrikkelijk. Toen ik bijkwam, voelde ik me moe en was ik duizelig. Ik moest de klas uitgaan en even bijkomen. Voordat Emily, of een andere vriendin kon zeggen dat zij wel mee zouden gaan, zei Alex dat hij wel meeging. Alex! Op dat moment vond ik het niet erg, maar later zei hij iets raars. Hij zei dat ik wel erg dun werd de laatste tijd en dat ik meer moest eten. Daarna zei hij dat het zonde was van zo’n mooi meisje. Ik keek hem geschrokken aan en toen werd hij rood. Ik zal het wel verkeerd gezien hebben. Hij zal zich wel versproken hebben. Hij is de irritante Alex, mijn vijand. Hij kan nu niet opeens áárdig tegen me gaan doen. Wie denkt hij wel dat hij is?

Soms heb ik last van wat ik noem, mijn moedersyndroom. Dan kijk ik naar elke vrouw en vraag ik af of dat mijn moeder is. Ik weet het gewoon niet! Het is zo frustrerend. William, mijn vader, ziet het wel aan me, maar de schat zegt er dan niets van. Hij trekt alleen zijn wenkbrauwen op en gaat dan weer verder met wat hij aan het doen was. Als hij in de buurt is, dan. Want ik heb het ook vaak genoeg als ik ga shoppen, of gewoon door de stad loop. Ik snap het niet. Wat voor moeder ben je, als je je eigen kind in de steek laat?!


Dag!

Megan


Carpe Diem

User avatar
Tessa
Haiku writer
Haiku writer
Posts: 154
Joined: Fri 07 Aug 2009, 16:52
Contact:

Re: Megan [het dagboek van Megan]

Post by Tessa » Fri 24 Dec 2010, 19:59

30 juli

Saved by the bell.

Ik ben zó kwaad op William. Niet te geloven, zoals mijn vader soms doet. Hij was aan de telefoon, en zodra ik binnenkwam hing hij op. Zonder afscheid te nemen van degene aan de andere kant van de lijn. Ik vroeg hem wie dat was. Hij begon te stamelen en zei uiteindelijk dat het me niets aanging. We vertellen elkaar verdorie alles! Bijna alles dan, maar wel altijd onbenullige dingen. Waarom kon hij niet gewoon zeggen wie hij aan de telefoon had? Je vindt het misschien raar dat ik daar kwaad om word, maar William doet zo vreemd de laatste tijd. Niet alleen de telefoon, maar het lijkt wel alsof hij wat voor me achterhoudt. Ik ging laatst naar beneden, want ik moest naar de wc. Hij zat aan de eettafel over papieren gebogen en hij was aan het huilen. Hij was aan het huilen! Ik vind niet dat vaders mogen huilen. Zeker mijn vader niet. Ik weet niet wat er aan de hand is en dat frustreert me. Ik wil graag alles onder controle hebben. Alles.

Jason doet alsof er niks gebeurt is tussen ons. Nu vraag ik me af, wat er mis met me is. Ben ik te lelijk, te saai, te dik, te slim, te dom, ben ik niet populair genoeg? Ben ik te jong? Jeetje. Ik denk dat hij me gezoend heeft, omdat hij wou zoenen. Niet dat ik het zeker weet, maar oké. Ik weet nog steeds niet van wie de brief is, die ik twee maanden geleden in mijn kluisje vond. Ik verwacht niet het ooit nog te weten. Het is nu toch vakantie.

Op dit moment zit ik in een of ander gat, in de middle of nowhere, vakantie ‘te vieren’. Ik ben erachter gekomen dat Alex hier ook zit. Over toeval gesproken. Ik ben er nog niet helemaal achter of ik dat leuk vind of niet. Hij doet zoveel aardiger de laatste tijd. Hij heeft alleen soms een beetje de neiging om ‘leuke dingen’ met me te gaan doen. Of in ieder geval, hij vraagt me steeds. Ik weet niet hoe lang ik nog nee kan zeggen. Ik heb namelijk a) niks te doen en b) is hij de enige van mijn leeftijd hier. We zitten hier ook nog wel even. Bovendien mocht ik mijn oplader niet meenemen van William. Ik moet dus zuinig zijn met mijn mobieltje aanzetten. Zo vervelend, nu heb ik helemaal geen contact meer met de buitenwereld. Alex en ik zitten opgesloten. Samen.


Ik zit nu niet lekker in mijn vel. Ik denk, dat ik maar eens ga hardlopen. Je hoort nog van me!


I’m saying bye,

Megan


Carpe Diem

User avatar
Tessa
Haiku writer
Haiku writer
Posts: 154
Joined: Fri 07 Aug 2009, 16:52
Contact:

Re: Megan [het dagboek van Megan]

Post by Tessa » Fri 24 Dec 2010, 19:59

13 augustus

Shine a little light on me.

Zo. Ik ben weer thuis. Nu ben ik blij, want hier is alles weer normaal. Ik slaap in mijn eigen bedje, heb onze eigen badkamer terug, in plaats van die vieze douchehokjes en kan mijn mobieltje weer opladen!

Uiteindelijk was de vakantie toch wel leuk. Ik heb met Alex gebadmintond, waarbij hij me élke keer heeft ingemaakt. Echt waar, elke keer. We zijn zelfs naar de kinderdisco geweest. De kleintjes daar wisten niet wat ze zagen. We waren een beetje melig, dus wij vonden het geweldig. Gezellig meedansen met kabouter Plop. Uiteindelijk zijn we er uit gestuurd. We zijn niet alleen maar melig geweest, maar hebben ook serieuze gesprekken gehad. Ik geloof het zelf nog niet helemaal, maar ik heb Alex zelfs over mijn moeder verteld. Ja, daar sta je van te kijken. Ik heb tegen mijn vriendinnen alleen maar gezegd, dat ze er niet was en dat ik er niet over wou praten. Maar ik heb Alex álles verteld. Ik weet ook niet wat me bezielde, maar Alex valt eigenlijk wel mee. Wist je trouwens, dat hij mij ook dingen verteld heeft? Hij ziet er altijd vrolijk uit en doet altijd druk, maar het is zo’n schat. Als je alleen met hem bent, is hij rustig. Hij heeft ook toegegeven dat hij helemaal niet zo is, maar er gewoon bij wil horen. Dat willen we allebei. Erbij horen.

De laatste week van deze maand krijgen we onze schoolboeken alweer. Moet je nagaan. Ik moet nog kaftpapier kopen. Ook een nieuwe agenda, trouwens. Ik weet nog niet welke, misschien maak ik er zelf wel één. Dat is origineel, en ik ben graag origineel. Volgende week ga ik iets leuks doen met Jason! Hij vroeg me op MSN, zonet, of ik mee wou zwemmen. Nu houd ik niet zo van zwemmen, maar dat vond hij niet erg. We gaan picknicken in het park! Hoe romantisch. Nee wacht, ik mag het niet romantisch vinden. We zijn gewoon vrienden, that’s it. Verder ga ik met vriendinnen op stap en hardlopen. Misschien vraag ik Alex ook maar om iets leuks te gaan doen. Dan ga ik in ieder geval niet dood van verveling.


Er draait een leuke film in de bioscoop en ik heb nog vakantiegeld over. Laat ik straks maar telefoontjes gaan plegen om de laatste weken op te vullen. Dan hoef ik in ieder geval niet thuis te zitten. Nu vraag je je af, waarom ik niet thuis wil zitten. William doet nog steeds vreemd. Ik heb hem, gelukkig, niet meer zien huilen, maar hij doet nog steeds vreemd. Ik denk dat ik even een tijdje bij hem uit de buurt moet zijn.

Je bezige bijtje,

Megan


Carpe Diem

User avatar
Tessa
Haiku writer
Haiku writer
Posts: 154
Joined: Fri 07 Aug 2009, 16:52
Contact:

Re: Megan [het dagboek van Megan]

Post by Tessa » Fri 24 Dec 2010, 19:59

19 september

I don’t wanna be a stupid girl.

En we gaan weer naar school. Ik zit nu in de vierde! Ik had toch nog een goed rapport, dus ik ging gewoon lekker over. Jason niet. Jason zit nu in 4D. Hij is blijven zitten. Ik zit in 4A. Ik heb trouwens Cultuur en Maatschappij gekozen, voor als het je wat interesseert. Ik vind het geweldig om te doen. Het beste is, dat ik nu wiskunde A doe. Dat is, volgens iedereen, de makkelijkste wiskunde. Gelukkig maar!

Ik heb een beetje een probleempje. De picknick met Jason was erg gezellig. Ik heb alleen een beetje gezoend. Eh… Ja. Een beetje gezoend. Met Jason. Alweer. En dat is nog niet eens het ergste. Ik ben ook met Alex naar de film geweest. Ik geloof dat ik ook gezoend heb met Alex. Alleen dan niet een beetje. Ik had namelijk het idee, dat Alex het meende. Alex is zo lief… Maar ik ben al sinds vorig jaar helemaal verliefd op Jason! Ik bedoel, ik zei wel dat ik hem had opgegeven, maar niet écht. Zegmaar. Ik ben hopeloos, ik weet het. Nu mag je me uitschelden…
…
…
…
Dankjewel. Dat had ik even nodig.

Emily, die ik de hele zomer niet had gezien omdat ze de hele zomer in Frankrijk zat, schrok ontzettend toen ze me zag. Ze zei dat ik bleek was en vroeg of het wel goed met me ging. Ik zei dat het prima ging en dat ze zich niet moest aanstellen. Emily trok haar wenkbrauwen op en zei: “Oké, als jij het zegt”. Ja, dat zeg ik inderdaad. Het gaat goed met me, echt waar.

Ons nieuwe rooster is niet leuk. Niet dat roosters óóit leuk zijn, maar deze slaat echt alles. We hebben te veel tussenuren en te veel blokuren. Ik hoop dat het nog veranderd, anders heb ik nergens meer tijd voor.

William doet nog steeds vreemd, hoewel het nu gelukkig minder is. Hij maakt eigenlijk alleen nog maar een zenuwachtige indruk en maakt opeens het huis schoon. Schoon maken! Dat doet hij anders nooit. Bijna nooit dan. Ons huis is wel schoon hoor, ik stofzuig vaak en één keer in de week komt Jenny, onze huishoudster. Maar nu begint William ineens zelf schoon te maken. Hij zeurt trouwens nog steeds. Mijn broeken passen niet goed, mijn T-shirts hangen als los vel over me heen (volgens hem) en hij is bezorgd. Het enige dat ik wil, is dat hij ophoudt te zeuren.

Nu heb ik behoefte aan cola light en een goede film. Mijn huiswerk kan nu wel even wachten, ik ga relaxen.

Ciao!

Megan


Carpe Diem

User avatar
Tessa
Haiku writer
Haiku writer
Posts: 154
Joined: Fri 07 Aug 2009, 16:52
Contact:

Re: Megan [het dagboek van Megan]

Post by Tessa » Fri 24 Dec 2010, 19:59

11 oktober

Je veux te voir.

Oh. My. God. Oh. My. God. Oh. My. God. Ik weet even niet goed wat ik moet zeggen. Serieus. Ik nam de telefoon op, want ik was eerder uit en William was op zijn werk. Op mijn geweldig opgewekte manier nam ik op. (Lees: mijn agressieve wat-moet-je-manier) Een vrouwenstem zei: “Megan?” Ik: “Ja?” en toen bleef het stil. Het telefoongesprek ging ongeveer zo:

Vrouw: “Oh mijn god… Megan?”
Ik: “Ja? Wat moet je?”
Vrouw: *hapt naar adem*
Ik: “WAT?! Ik heb geen zin in spelletjes hoor.”
Vrouw: “Sorry… Megan, ik ben het.”
Ik: “Ja, wie is ik?”
Vrouw: “Ik ben… Megan, ik ben je moeder.”
Ik: “Je maakt een grapje. Ik zal je wat vertellen. Je bent NIET grappig.”
Mam: “Sorry Megan, ik maak geen grapje… We hebben zoveel te bespreken…”
Ik: “Dit meen je niet.” *hapt naar adem*
Mam: “Megan… Je weet niet hoe erg ik je heb gemist.”
Ik: “Hoe kom je aan dit nummer?”
Mam: “Ik dacht dat William je het wel vertelt had. We hebben al drie maanden weer contact.”
Ik: “Pardon, ik moet nu ophangen.”
Mam: “Megan…”
Ik: *hangt telefoon op*

Ik ben woedend, ziedend, aan de tafel gaan zitten. William kwam binnen. Ik zei niks, ik keek hem alleen maar verwijtend aan. Het enige dat hij zei was: “Je weet het.” Ik knikte. Aan de ene kant wilde ik wel uitleg, aan de andere kant, hij mocht er in stikken. Maar ik wou mijn moeder ontmoeten. Ik was alleen wel ontzettend kwaad op haar. “Megan, je moeder had geen keus… Ze had een zware postnatale depressie. Het leek ons het beste dat ze wegging.”

Ik pakte mijn jas en sleutels, en rende het huis uit. Ik wilde alleen maar rennen. Rennen tot ik duizelig zou worden. Ik ben naar Alex gerend, zonder het te beseffen. Zijn moeder deed open. Zodra ik zijn moeder zag, zakte ik hysterisch huilend neer voor de deur. Ze maakte met haar mond een “O” en zette me neer op de bank. Daarna liep ze naar boven en haalde ze Alex op. Alex nam me mee naar zijn kamer, gaf me water en zei: “Vertel.” Ik vertelde wat er net gebeurd was en probeerde niet weer heel hard te gaan huilen. Ik was bijna uitgepraat. Inmiddels zat hij naast me en hield hij mijn hand vast. Alex oordeelde niet, maar zei alleen: “Oh Megan” en gaf me een kus. Ik begon toch weer te huilen. Hij hield me dicht tegen zich aan en wachtte tot ik uitgehuild was. Nadat ik gekalmeerd was, is hij nog met me mee naar huis gelopen. Zijn moeder had William gebeld, omdat ze dacht dat William misschien wel ongerust zou zijn. William zei: “Wil je haar zien?” Ik knikte. Aarzelend, maar ik wilde haar wel zien. Ik merkte dat ik uitgeput was en ging naar bed. Het werd een nacht vol vreemde dromen.

Megan


Carpe Diem

Post Reply